Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ
Αποτελεί πια κοινή συνείδηση ότι η χώρα μας διανύει μία περίοδο μεγάλης κατρακύλας. Με όποιον και να μιλήσεις, όπου κι αν βρεθείς, το θέμα που μονοπωλεί τη συζήτηση, με έκδηλα τα σημάδια του φόβου και της αγωνίας για την προσωπική πορεία του καθενός και την πορεία της χώρας μας, είναι τούτο: πώς φθάσαμε ως εδώ; πού πάμε; πού θα βγάλει αυτός ο κατήφορος που έχουμε πάρει; τι συνέβη κι έτσι ξαφνικά από την « ισχυρή οικονομία » καταντήσαμε ζητιάνοι;
Η αφετηρία της κατρακύλας της χώρας μας δεν είναι κάτι που προέκυψε έτσι ξαφνικά. Έχει μακρά ιστορία. Το δήλωσε, άλλωστε, και ο Υπουργός Υγείας κ. Ανδρέας Λοβέρδος σε συνέντευξη που έδωσε στην «Καθημερινή» και δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 30.1.2011. «Η πορεία προς τα πρόθυρα της πτώχευσης έχει την αφετηρία της στη δεκαετία του ’80», είπε.
Για τα αίτια και τους υπαίτιους της κατρακύλας μας ο καθένας μας μπορεί να λέει πολλά, όμως μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος θα δώσει (ελπίζουμε) μία πειστική απάντηση στα θέματα αυτά. Τώρα, όλοι μας περιοριζόμαστε σε γενικόλογες τοποθετήσεις που κι αυτές,φυσικά, έχουν τη σημασία τους, γιατί αποτυπώνουν το γενικό αίσθημα του ελληνικού λαού στη δύσκολη αυτή συγκυρία.
Πάντως, αξίζει να αναφερθούμε σε ένα μέρος των όσων δήλωσε ο ίδιος ο Πρωθυπουργός σε πρόσφατη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας λόγο για τους μύθους με τους οποίους πορεύτηκε ο λαός μας από τη Μεταπολίτευση και εντεύθεν . Ένας από τους μύθους αυτούς« Ήταν ο μύθος της ευημερίας, δια μέσου των ελλειμμάτων και της προστασίας των βολεμένων συντεχνιών, στο όνομα της στρεβλής προσέγγισης στην έννοια της προόδου και της δημιουργίας πλούτου, μέσω της μεταφοράς χρεών στις επόμενες γενιές» (εφημερίδα «Παρόν» 30.1.2011). Λόγια πέρα ως πέρα αληθινά, που επιβεβαιώνουν ότι όσα επί δεκαετίες μας έλεγαν για ισχυρή Ελλάδα και ισχυρή οικονομία, για βελτίωση του βιοτικού μας επιπέδου ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Ζούσαμε καλά, γιατί ζούσαμε με δανεικά που τώρα καλούμαστε να τα επιστρέψουμε. Ζούσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα, με δανεικά που νομίζαμε ότι ήταν δικά μας, πλούτος της χώρας μας. Γι’ αυτό και τώρα που έπεσαν πολλοί μύθοι και είδαμε γυμνή την πραγματικότητα «πέσαμε από τα σύννεφα» και πονάμε πολύ.
Δυστυχώς, οι εκάστοτε κυβερνήσεις, πέρα από τις μεγάλες τους ευθύνες για την καταστροφή της χώρας, μας έκρυβαν, για λόγους πολιτικών σκοπιμοτήτων (και όχι μόνο), την πραγματικότητα, ενώ εμείς, από την άλλη πλευρά, ζώντας με την ψευδαίσθηση της ευημερίας, δεν μπορέσαμε ή δεν θελήσαμε να αντιληφθούμε το ζοφερό μέλλον, στο οποίο αναπότρεπτα μας οδηγούσαν και δεν αντιδράσαμε. Γι’ αυτό και μας ταιριάζουν απόλυτα οι στοίχοι του Καβάφη: «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ - μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. – Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ……. Α! όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. – Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.- Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.». Δεν «προσέξαμε» και δεν «ακούσαμε ήχον κτιστών», και τώρα μας καλούν «να πληρώσουμε τα σπασμένα». Ίσως φέρουμε κι εμείς ευθύνη, παρ’ όλο που δεν τα «φάγαμε μαζί». Ας προσέχαμε!
